มาริสา นนทรมย์ น้องสาวและแม่เรียกเธอว่า เมย์ เช่นเดียวกับเพื่อนสมัยมัธยมต้น เป็นเด็กสาวอายุ 16 ปี สูงพอประมาณ (158 เซนติเมตร) รูปร่างผอมบาง ไว้ผมยาวปะบ่า ผิวขาว โครงหน้ารูปไข่ ผมดำคิ้วเข้มแววตาสีน้ำตาลสดใส สายตาสั้นเล็กน้อย จึงมักจะใส่แว่นเวลาเรียนหนังสือ ริมฝีปากบางสีชมพูสวย

อิมเมจของตัวละครเป็นคนง่ายๆ ไม่ค่อยยุ่งยากอะไร จนกลายเป็นนิสัยติดตัวเวลาตัดสินใจก็มันจะทำไปเลย ถึงแม้ว่าตัวเองจะคิดแล้วว่ามันต้องไม่ใช้เรื่องถูกต้อง ดูเป็นคนว่าง่ายแต่จริงแล้วดื้อเงียบอะไรที่คิดจะทำก็ต้องทำ แต่งตัวตามสบายไม่ยุ่งยาก ไม่ใช่คนรักสวยรักงามอะไรเท่าไรนัก

ประวัติของเธอลืมตาขึ้นมาในห้องเช่าขนาดเล็กในย้านการค้าของเมือง มีแม่เป็นแม่ค้าขายข้าวแกงภายในตลาด ครอบครัวมีความสุขดีจนมีน้องสาว แม่เธอก็เริ่มมีเงินทองจับจ่ายหาห้องเช่าให้ใหญ่ขึ้น ร่ายได้จากพ่อและแม่ทำให้ครอบครัวอยู่ไม่ลำบากนักเพียงแต่หลังจากนั้นสามปีตอนเธออยุได้ประมาณ 5 - 6 ขวบพ่อของเธอก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไป ติดพนันจนมีปากเสียงกับแม่เธอบ่อยครั้ง เด็กหญิงเห็นภาพพ่อทำลายแม่ของเธอจนเจนตา ความรู้สึกหวากกลัวทำให้กลายเป็นเด็กที่ดูซึมเศร้าและเริ่มพูดจาน้อยลง และหวาดกลัวพ่อของตัวเอง ความขัดแย้งรุนแรงในครอบครัวเพิ่มขึ้น แม่ของเธอโดนซ้อมและเด็กหญิงที่เข้าไปช่วยก็โดนลูกหลงไปด้วย จากบาดเจ็บเล็กน้อยไปถึงเลือดตกยางออกและสุดท้ายหนักขนาดต้องเข้าโรงพยาบาลเพื่อรักษาชีวิตไว้

แม่ของเธอเห็นชัดแล้วว่าหากปล่อยให้เรื่องราวดำเนินต่อไปสักวันพวกเธอแม่ลูกคงต้องโดนฆ่า จึงแจ้งความดำเนินคดี เจ้าหน้าที่ตำรวจตามจับตัวพ่อของเธอไปประสบอุบัติเหตุรถชนเสียชีวิตในเวลาต่อมา มาริสาเริ่มหวากกลัวผู้ชาย บางครั้งถึงจะกรีดร้องออกมาเวลาเข้าใกล้กับผู้ชาย ชั้นประถม แม่ของเธอจึงรับผิดชอบสอนลูกสาวและใช้วิธีสอบวัดความรู้เอา และพยายามแก้อาการหวาดกลัวผู้ชายของลูกเธอจนดีขึ้นเป็นลำดับ ดังนั้น แม่ของเธอต้องแบ่งเวลาให้ลูกสาว มากเป็นพิเศษ

การทำงานจึงเปลี่ยนแปลงไปเป็นการจัดวัตถุดิบส่งให้ร้านอาหารแทนคนเก่าที่วางมือไป ก่อนขยับขยายเป็นที่รู้จักกันในเรื่องของคุณภาพวัตถุดิบ ฐานะที่บ้านก็ดีขึ้นเรื่อยมา จนมาริสาเข้าชั้นมัธยมต้น ก็ถูกจับให้เรียนในโรงเรียนสตรี แม่ของเธอในตอนนั้นเป็นเจ้าของบริษัทส่งวัตถุดิบด้านอาหารทั้งในและนอกประเทศ กิจการใหญ่โต ที่อยู่ก็มีการขยับขยายสร้างบ้านหลังโตบนพื้นที่ขนาดใหญ่แทนบ้านสองชั้นขนาดเล็กที่อยู่กันมาหลายปี

บ้านหลังโต ประกอบด้วยคนรับใช้ คนขับรถ มีพื้นที่กว้างใหญ่ สวยงามสมฐานะ แต่มาริสาไม่ค่อยมีความสุขนัก เธอถามแม่เธอมีความสุขไหมที่ทำงานหนัก มีความสุขไหมที่อยู่กับงานทั้งวันทั้งคืน

"แกมีความสุขไหมละที่ได้อยู่ในบ้านหลังใหญ่ พร้อมด้วยคนรับใช้ มากมาย แถมรถรับส่ง มีฐานะเทียบกับเพื่อนที่โรงเรียนได้ไม่อายใคร"

"มีความสุขคะ แต่เมื่อก่อนก็มีความสุข อาจจะมีความสุขกว่านี้ด้วย"

"ความสุขแบบไหนละที่แกต้องการ" แม่ของเธอถาม มาริสาเสนอให้กลับไปอยู่บ้านหลังเก่า

"ถ้าบ้านหลังเล็กลง เวลาคุณแม่กลับมาดึกหนูก็ยังได้ยินเสียง ถึงหนูจะอยู่ให้ห้องเวลาจิ๊ดจ๋านั่งหัวเราะอยู่หน้าจอโทรทัศน์ หนูก็ยังรู้ว่าน้องหนูนั่งอยู่ตรงนั้น บ้านแบบนี้มันเงียบเกินไป จนเรารู้สึกเหมือนกับว่าต่างคนต่างอยู่"

"แล้วคนรับใช้ละ"

"เราอยู่กันสามคน เรื่องงานบ้านหนูกับน้องจัดการเองก็ได้"

"แล้วน้องแกจะยอมไปลำบากแบบนั้นเหรอ" แม่ของเธอตั้งของสังเกต ก่อนยิ้มให้ลูกสาวของตน

บ้านหลังเล็กสองชั้นสามห้องนอนจึงถูกสร้างขึ้นตรงข้ามหน้าบ้านหลังใหญ่ มาริสาไม่เคยปิดบังฐานะแท้จริงของตัวเองแต่ก็ไม่เคยบอกใคร เดินทางไปมาโดยรถประจำทาง เธอดูเหมือนเด็กสาวของบ้านที่มีฐานะปลานกลางธรรมดาทั่วไป จะมีที่ผิดแปลกคือเธอไมสามารถไว้ใจผู้ชายได้ เมื่อถึงวัยที่เริ่มปรารถนาความรักก็กลับมองงผู้หญิงด้วยกัน

เธอเก็บซ่อนความรู้สึกกับเพื่อนสนิทมานาน และคงได้แต่เก็บแบบนั้นเพราะไม่อยากให้ความรู้สึกดีต่อกันต้องขาดลง ถึงแม้สุดท้ายเพื่อนของเธอจะตอบรับความรู้สึกของมาริสาได้แต่ก็ไม่สามารถก้าวข้ามไปมากกว่าความรู้สึกของเพื่อนที่ให้กันได้เพียงอ้อมกอด และก็ต้องแยกกันเมื่อเพื่อนของเธอต้องไปเรียนต่างประเทศ ในขณะที่เธอก็สอบเข้า ม ปลายที่โรงเรียนกมุทะรัตน์

กิจกรรมในชีวิตของเธอมักจะเป็นการอ่านหนังสือหรือนั่งเล่นคอมพิวเตอร์อยู่ในห้องส่วนตัวมักไม่ค่อยออกไปเที่ยวข้างนอก เสื้อผ้าการแต่งตัวจึงธรรมดาพื้นๆไม่ค่อยมีเสื้อผ้าใหม่ตามสมัยเท่าไรนัก เป็นคนมีพรสวรรค์ด้านการทำอาหาร และสนใจทำอาหารต่างๆมาตั้งแต่เด็ก ความสามารถตรงนี้จึงโดดเด่นเป็นพิเศษ
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -