ชุดโต๊ะน้ำชาตัวเล็กพร้อมเก้าอี้สองตัวตั้งเด่นอยู่กลางห้องโถง ใครก็ตามที่เปิดเข้ามาในเรือนชั้นเดียวก็ต้องพบเจอสิ่งนี้เป็นอย่างแรก ในขณะที่หากหันไปทางซ้ายมือลึกเข้าไปเล็กน้อยมีเปียโนหลังใหญ่ตั้งอยู่ใต้ผ้าคลุมสีแดงสดซึ่งเป็นสิ่งเดียวที่มีสีสันที่สุดในอาคารหลังนี้ เข้าไปอีกสองสามก้าวจะมีโต๊ะยาวสำหรับนั่งประชุมกับโต๊ะตัวเล็กสำหรับนั่งทำงานตั้งอัดกับตู้เอกสารและเตียงนอนสีขาวข้าง ตู้ยาคล้ายจัดเตรียมไว้สำหรับคนป่วยหากมีเหตุฉุกเฉิน ส่วนซักล้างทำความสะอาดห้องครัวและห้องน้ำจะอยู่ด้านในลึกสุด วิชุดาเด็กสาวลูกครึ่งผมสีบรอนด์เปิดประตูเรือนชั้นเดียวเข้ามาพร้อมกับชัยพฤกษ์เพื่อนสาวที่ใบหน้าละม้ายไปทางเด็กหนุ่ม ชุดโต๊ะนำชาที่ว่างเปล่าเบื้องหน้าทำให้ทั้งสองหยุดหันมองไปรอบตัว ชัยพฤกษ์พลิกข้อมือมองดูเวลา

เช้าไปเหรอเลยยังไม่มีใครมา ชัยพฤกษ์กล่าวพึมพำกับตัวเอง

รุ่นพี่ผอบจันทน์น่าจะมาแล้วนะ วิชุดาเสริมขึ้นก่อนหันไปด้านในทางซ้ายมือของเรือนชั้นเดียว นั่นไง น้ำร้อน กับกล่องชาถูกเอาออกมาเตรียมไว้แล้ว รุ่นพี่ผอบจันทน์คงอยู่แถวนี้ละ เด็กสาวไม่พูดเปล่า เดินลึกเข้าไป หยิบจับกาถ้วยชุดกระเบื้องเคลือบ ตักตวงใบชากดน้ำร้อนท่าทางวุ่นวาย ชัยพฤกษ์เมื่อไม่เห็นมีใครอยู่ก็เริ่มซน เอกสารท่าทางสำคัญบนโต๊ะน้ำชากลางห้องโถงถูกหยิบขึ้นมาอ่าน ตราประทับสีแดง สำคัญมาก และ ลับมาก ที่ประทับปิดหน้าเอกสารไม่ได้ทำให้เด็กสาวอย่างเธอลังเลที่จะเปิดดูเนื้อภายใน วิชุดาหลังจากเตรียมน้ำชาเสร็จก็จัดลงใส่ถาดยกมาเสิร์ฟ พบเห็นเพื่อนสาวหยิบเอกสารบนโต๊ะชุดน้ำชาขึ้นมาอ่านทีแรกก็คิดจะต่อว่า แต่เมื่อเห็นสีหน้าของเพื่อนสาวขมวดคิ้วทำหน้ายุ่งก็ทำให้เธอเปลี่ยนความคิด

มีเรื่องอะไรเหรอชัยพฤกษ์ วิชุดาเอ่ยปากถาม ในทันที่เพื่อนสาวจะตอบ ประตูทางเข้าก็ถูกเปิดออก หญิงสาวผมยาวหน้าตาสะสวยมองตรงมาทางเด็กสาวหน้าคมที่หันไปหาผู้มาเยือนคนใหม่ หญิงสาวผู้มาเยือนค่อยปิดประตูลง เสียงลั่นดาลประตูดังชัดปิดไม่ให้ใครเข้ามาโดยสะดวก ก่อนเธอจะเดินตรงมาทางโต๊ะน้ำชาเบื้องหน้า

พี่ผอบจันทน์ ชัยพฤกษ์กล่าวอย่างตกใจพลางวางเอกสารในมือไว้บนโต๊ะน้ำชาเช่นเดิมทำเป็นเหมือนไม่เคยเกิดอะไรขึ้น ผอบจันทน์พยักหน้ารับเพียงเล็กน้อย

ถ้าสนใจเรื่องของคณะกรรมการนักเรียนก็น่าจะเข้ามาทำเลยนะ ชัยพฤกษ์ ผอบจันทน์พูดอย่างปรกติแต่ สาวหน้าคมคู่กรณีสัมผัสได้ถึงความขุ่นมัวที่เจือออกมากับคำพูด วิชุดาที่มองเหตุการณ์ทั้งหมดก็พอเดาออกว่า ผอบจันทน์ต้องไม่พอใจ จึงรีบเข้าแก้ไขสถานการณ์

สวัสดีค่ะพี่ผอบจันทน์ รับชาก่อนนะคะหนูเห็นพี่จัดเตรียมทุกอย่างไว้แล้วเลยถือวิสาสะจัดการเตรียมน้ำชาเสียเลย วิชุดากล่าวทักทาย พลางเดินยกถาดถ้วยพร้อมกาน้ำชาเข้ามา ผอบจันทน์ส่งเสียงในลำคอหันมองไปตามต้นเสียง

ยากนะที่เด็กของรุ่นพี่นันธิดาอย่างพวกเธอจะใช้คำว่าวิสาสะกับพี่ เอกสารนี่ชัยพฤกษ์ก็คงใช้วิสาสะด้วยเช่นกันสินะ ผอบจันทน์ทิ้งคำพูดไว้ก่อนเดินไปนั่งบนเก้าอี้ทางด้านซ้ายมือของชุดโต๊ะน้ำชา มองชัยพฤกษ์คล้ายถามหาความรับผิดชอบเรื่องเอกสารที่เอาไปอ่าน วิชุดายิ่งร้อนรนไปใหญ่ รีบเดินเข้ามาจัดแจงวางถ้วยชาพร้อมรินเสิร์ฟบนโต๊ะ โดยระวังเอกสารสำคัญที่เพื่อนสาวของเธอหยิบขึ้นมาอ่าน อดคิดไม่ได้ว่าถ้ามันสำคัญนักก็น่าจะเก็บซ่อนเสียหน่อยไม่ใช่มาวางทิ้งไว้แบบนี้

ดื่มน้ำชาก่อนเถอะค่ะพี่ผอบจันทน์ วิชุดากล่าวเสียงหวาน ประธานนักเรียนคนสวยหันมายิ้มให้เล็กน้อย แววตาเจ้าชู้ยิ้มรับพร้อมกล่าวขอบคุณ นั่นก็เพียงวูบเดียวก่อนที่จะขยับแว่นใช้สายตาจับจ้องมองชัยพฤกษ์อย่างจริงจังอีกครั้งเพื่อทวงถามความรับผิดชอบ เด็กสาวจำต้องกล่าวข้อแก้ตัว

เอกสารนั้น..

เธอน่าจะทักทายชั้นก่อน... ประธานนักเรียนกล่าวขัดจังหวะ ชัยพฤกษ์ตั้งตัวแทบไม่ทันรีบยกมือกล่าวสวัสดี

ชัยพฤกษ์ วิชุดา เธอสองคนตกลงจะลาออกจากฝ่ายค้านแล้วใช่ไหม ผอบจันทน์อยู่ๆ ก็ลดท่าทีลงเล็กน้อยจากครั้งแรกที่คล้ายจะเอาเรื่องกับชัยพฤกษ์กับการลอบอ่านเอกสารลับ เด็กสาวสองคนหันมามองตาวูบหนึ่งก่อนหันกลับไปกล่าวตอบรับโดยพร้อมเพียงกัน

ค่ะ

กันยายังไม่ยอมลาออกสินะ

ค่ะ วิชุดาตอบในทันสี สีหน้าของผอบจันทน์เห็นชัดว่าว่ากำลังไม่สบอารมณ์

น่าขำนะ ถึงรู้แล้วว่าผลต้องออกมาในรูปแบบนี้แต่ก็ยังอดเจ็บใจไมได้ เอาล่ะยังไงพวกเธอก็มาเป็นคณะกรรมการนักเรียนซะ รุ่นพี่นันธิดาก็จบออกไปแล้วมาช่วยชั้นทำงานก็น่าจะเป็นเรื่องเป็นราวมากกว่ากลับไปเป็นนักเรียนธรรมดา ประธานนักเรียนกล่าวเสียงเรียบ

หวังว่านี่คงไม่ใช่คำสั่งนะคะ วิชุดารีบถามความชัดเจน ผอบจันทน์นิ่งคิดเล็กน้อย

ไม่ใช่คำสั่งหรอก แต่ว่ามีเหตุผลอะไรล่ะที่เป็นคณะกรรมการนักเรียนไม่ได้

เราไม่อยากทรยศกันยาค่ะ ชัยพฤกษ์กล่าวทันที

ทรยศเชียวเหรอเรื่องแค่นี้ ชั้นก็ไม่เข้าใจพวกเธอหรอกนะ ไม่รู้ว่ารุ่นพี่นันธิดาสั่งสอนอะไรพวกเธอไว้บ้างแต่ละคนถึงได้ว่านอนสอนยากกันนัก เอาว่าไม่อยากเป็นก็ตามใจ แต่ยังไง ชัยพฤกษ์ เธอก็ควรจะรับผิดชอบเกี่ยวกับการเปิดเอกสารลับบนโต๊ะนี้อ่านนะ

มันเอกสารลับยังไงเหรอคะ เนื้อหาของมันหนูคิดว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร...

แค่...เข็มกลัดติดหน้าอกของโรงเรียนที่จะส่งมาตอนเก้านาฬิกามีการปลอมปนและปนเปื้อน? ผอบจันทน์ใช้เสียงสูงแสดงคำถามกล่าวแทน เด็กสาวหน้าคมพยักหน้ารับ

ค่ะ หรือใจความสำคัญอยู่ที่แผ่นสุดท้ายที่หนูยังไม่ได้อ่านคะ พี่ผอบจันทน์

แผ่นสุดท้ายไม่เกี่ยวกับเรื่องเข็มโรงเรียน พูดถึงการให้ระวังเด็กใหม่คนหนึ่งที่เข้ามาเรียนที่นี่มากกว่า ที่สำคัญเธอคิดว่าเอกสารพวกนี้มาจากไหนล่ะ ชัยพฤกษ์นิ่งไปเล็กน้อย เธอรีบอ่านเนื้อหาในเอกสารจนลืมสนใจรายละเอียดปลีกย่อย วิชุดาขยับมาด้านหน้าเล็กน้อยก่อนเอ่ยปาก

เครื่องหมายจตุรศาสตรา ตรี คทา จักร สังข์ ที่ประทับตราไว้ด้านบนของเอกสาร ก็ชัดเจนว่าเป็นหนังสือที่ออกโดยสภานักเรียน วิชุดาเสริมขึ้น ชัยพฤกษ์เมื่อได้ฟังก็แสดงสีประหลาดใจปนหงุดหงิดออกมา ผอบจันทน์พยักหน้ายิ้มให้วิชุดาคล้ายคำชม

อือ...สภานักเรียนเองก็ส่งคนมาแทรกซึมโรงเรียนเรา เวลามีเรื่องอะไรก็จะติดต่อไปทางคนที่เขาส่งเข้ามานั้นละ ไม่ว่าเอกสารข้อมูลนักเรียนหากต้องการก็ใช้วิธีขโมยเอาแทนที่จะขอความร่วมมือกัน... แววตาของผอบจันทน์มองมาทางชัยพฤกษ์ขณะพูด เด็กสาวรู้สึกอยากจะหน้าหนีจากสายตาที่หยั่งลึกลงไปในภายใน แต่นั่นกลับเป็นเรื่องที่ทำไม่ได้

ครั้งนี้แปลกที่กลับขอความร่วมมือโดยตรง ให้จับตาเด็กเข้ามาใหม่คนหนึ่ง แต่เรื่องเร่งด่วนคงจะเป็นเป็นเรื่องของเข็มกลัดติดหน้าอกเสียมากกว่า ทางนั้นขอให้เราทำลายทั้งหมดหากไม่มีวิธีแยกแยะว่าอันไหนเป็นของที่มีการปนเปื้อน หรือไม่สามารถแยกของที่ปลอมปนออกมาได้ ผอบจันทน์อธิบายเนื้อความในเอกสาร วิชุดาพยักหน้าตอบรับทันที

เข็มแต่ละอันระบุเลขประจำตัวของเจ้าของไว้ หนูคิดว่า...การแยกแยะของที่เกินมาก็ไม่น่าจะยุ่งยากอะไร

ใช่ ชั้นก็คิดแบบนั้น นอกจากเรื่องของเลขประจำตัวแล้ว เข็มของโรงเรียนเราทำจากเงินแท้ มีน้ำหนักเฉพาะตัวเท่ากันหมดทุกอัน แต่ที่สงสัยตอนนี้คือชั้นไม่เข้าใจในส่วนของการปลอมปนว่ามันจะมาสร้างคุณสร้างโทษอย่างไร ว่าไงชัยพฤกษ์เธอมีความเห็นอะไรไหม แววตาของผอบจันทน์บอกชัดว่าเธอต้องการความจริงจากเด็กสาวเบื้องหน้า

เรื่องสร้างคุณสร้างโทษอะไรนี่หนูคงนึกไม่ออกหรอกค่ะ เพียงแต่ว่าถ้าเป็นครั้งแรกในรอบหลายสิบปีที่สภานักเรียนส่งจดหมายมา หนูคิดว่าน่าจะลองรับฟังและทำตามนะคะ ชัยพฤกษ์กล่าวโดยนึกถึงเหตุผลที่เป็นพื้นฐาน แต่ดูเหมือนว่าประธานนักเรียนคนสวยจะมีความตั้งใจคิดไว้อยู่แล้วโดยไม่จำเป็นต้องถามความคิดเห็น

เธอรู้ด้วยเหรอว่านี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายสิบปี ผอบจันทน์ยิ้มชัยพฤกษ์เผลอแสดงสีหน้าตกใจโดยไม่รู้ตัว ให้รับฟังน่ะก็ได้ แต่...คำแนะนำของสภานักเรียนคือให้ทำลายทั้งหมด เข็มของโรงเรียนเราหนึ่งปีผลิตแค่สามร้อยอันสำหรับเข็มเงิน เข็มทองของคณะกรรมการนักเรียนปีละสิบห้าอัน หากทำลายทิ้งทั้งหมดก็หมายความว่า ปีนี้นักเรียนใหม่ก็ไม่ต้องติดเข็มกันเลยสิ แล้วตามกฎของคณะกรรมการนักเรียนจะยอมรับเฉพาะคนที่ติดเข็มของจริงเป็นนักเรียนของกมุทะรัตน์เท่านั้นด้วย แล้วก็...ฉันว่าทางสภานักเรียกควรจะมีวิธีหาทางออกให้ฉันสำหรับการจัดการเรื่องนี้ ผอบจันทน์ที่ดูท่าจะสงบลงกลับจ้องหน้าชัยพฤกษ์อย่างเอาจริงเอาจังในตอนท้าย เล่นเอาเด็กสาวแทบลืมหายใจ ท่าทางกลืนไม่เข้าคายไม่ออกของเด็กสาวเบื้องหน้าทำให้ผอบจันทน์ตัดสินใจ เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากระโปรงกดเบอร์โทรศัพท์พร้อมยื่นให้กับชัยพฤกษ์

โทรไปให้ทางนั้นมาจัดการแยกเข็มให้ด้วย

รุ่นพี่โทรเองไม่มีพาวเวอร์กว่าเหรอคะ

ถ้าต้องมานั่งงัดข้อ ฉันสู้แต่งทูตไปเจราจาดีกว่า ผอบจันทน์กล่าวในที่สุด สำหรับชัยพฤกษ์นี่กลับเป็นคำพูดที่หาข้อแย้งได้ยาก เด็กสาวจึงได้แต่รับโทรศัพท์มาพร้อมกับเดินออกไปนอกเรือนชั้นเดียว ที่แย่กว่านั้นคือดูเหมือนจะแบกรับความรู้สึกไม่มั่นใจหลายอย่างออกไปด้วย วิชุดาเห็นเมื่อมองการกระทำของพี่ผอบจันทน์ก็คิดตามได้อย่างเดียวว่า...

พี่ผอบจันทน์คิดว่าชัยพฤกษ์เป็นคนของสภานักเรียนเหรอคะ

เปล่า ผอบจันทน์ตอบหน้าตาย

การให้คนที่ไม่เกี่ยวกับคณะกรรมการนักเรียนติดต่อเรื่องประสานงานระหว่างโรงเรียนมันขาดน้ำหนักนะคะพี่ผอบจันทน์...

ใช้โทรศัพท์ของชั้นติดต่อไปทางนั้นก็น่าจะเข้าใจความหมายแล้วล่ะ เออ...วิชุดา วันเสาร์แวะมาดื่มชาที่บ้านชั้นไหมมีเรื่องจะขอร้องอะไรหน่อย ผอบจันทน์รีบเปลี่ยนเรื่องกล่าวเข้าประเด็นอย่างนุ่มนวล แต่อย่างไรก็ดูเหมือนตั้งใจหาโอกาสพูดคุยเรื่องในตอนที่อยู่กันสองต่อสองอยู่แล้ว

พรุ่งนี้หนูมีธุระค่ะ วิชุดาตอบเสียงเรียบ

ไม่ไว้ใจ กลัวชั้นทำจะอะไรเธอหรือยังไง

พี่น่าจะชวนกันยามากกว่านะคะ

ชั้นแค่อยากให้เธอเป็นแบบวาดรูปเท่านั้นเอง เธอน่ะเป็นคนสวยนะวิชุดา ชั้นมองว่าภาพของเธอน่าจะถูกวาดเก็บไว้

พี่ผอบจันทน์คะ หนูไม่อยากเป็นดอกไม้ที่ถูกชื่นชมเพราะสีสันและความหอม พอข้ามวันก็ถูกทิ้งขว้างไม่สนใจ

แค่วาดรูปเท่านั้นชั้นไม่ทำอะไรเธอหรอกน่า

แค่พี่ผอบจันทน์มาพูดหวานด้วยหนูก็ไม่มั่นใจแล้วค่ะว่าจะรักษาความเป็นตัวของตัวเองได้สักแค่ไหน วิชุดาออกตัวชัดเจน ผอบจันทน์ถอนหายใจเอนตัวกับพนักพิง ก่อนยกชาบนโต๊ะขึ้นจิบเล็กน้อย ชัยพฤกษ์เดินถือโทรศัพท์กลับมายื่นคืนให้กับประธานนักเรียนคนสวย

ทางสภานักเรียนยอมส่งคนเพื่อแยกของที่ปลอมปนแล้วค่ะ

ง่ายกว่าที่คิดนิดหน่อย ผอบจันทน์รับโทรศัพท์คืนจากชัยพฤกษ์ เด็กสาวยิ้มออกมาได้ไม่เต็มที่นัก วิชุดามองสีหน้าของเพื่อนสาวอดเป็นห่วงไม่ได้

เช่นนั้นพวกเราขอตัวก่อนนะคะพี่ผอบจันทน์ วิชุดากล่าวคว้ามือเพื่อนสาวเป็นสัญญาณชักชวนให้รีบออกไป ประธานนักเรียนพยักหน้าตอบรับก่อนยกน้ำชาขึ้นจิบอีกหน

วิชุดา ผอบจันทน์เรียก เด็กสาวผมสีบรอนด์หันกลับมาตามต้นเสียง พรุ่งนี้ชั้นคงจะอยู่บ้านทั้งวัน ถ้าเสร็จธุระแล้วหวังว่าเธอคงจะแวะมา วิชุดาเพียงพยักหน้าตอบรับแต่นั้นก็ไม่ได้บอกอะไรที่ชัดเจน ชัยพฤกษ์เข้าใจเหตุการณ์ได้อย่างฉับไวจากประโยคชักชวนไปเที่ยวบ้านของประธานนักเรียน สีหน้าที่เหมือนจะเข้าใจทุกอย่างของเพื่อนสาวทำให้วิชุดารีบดึงมือชัยพฤกษ์ตามออกมาก่อนที่ผอบจันทน์จะเห็นใบหน้าใบหู ที่ค่อยแดงขึ้นเปลี่ยนสีผิวขาวของเธอให้เป็นกลายเป็นชมพูสุกปลั่ง

เธอจะไปบ้านพี่ผอบจันทน์จริงนะเหรอวิชุดา

ไม่ไป

แล้วทำไมต้องหน้าแดง

เพราะพี่ผอบจันทน์พูดทำให้เธอรู้นะสิ ว่าเค้าพูดอะไรกับฉัน

งั้นเธอรีบลากออกมาเพราะกลัวว่าฉันจะได้ยินอะไรเพิ่มอีกละสิ ชัยพฤกษ์ยิ้มอย่างรู้ทัน วิชุดารีบส่ายศีรษะโบกไม้โบกมือผิดจาดสภาพปรกติของเธอที่มักจะนิ่งเงียบและเรียบเฉย

ไม่ใช่ แต่เธอก็น่าจะเข้าใจไม่ใช่เหรอว่าเรื่องนี้มันน่าอายจนรู้สึกต้องพยายามเดินหนี แล้วก็ไม่ค่อยอยากจะให้ใครรู้ว่ามีคนมาพูดลักษณะแบบนั้นกับฉัน จะตอบจะรับอะไรมันก็อึดอัดน่าดูนะแถมจะทำให้คนได้ยินคิดอะไรไปไหนถึงไหน วิชุดาพยายามอธิบาย แต่ชัยพฤกษ์ดูเหมือนจะไม่เข้าใจ

ถ้าไมได้คิดอะไรก็ไม่เห็นต้องเขินขนาดนี้เลย แค่ชวนไปบ้าน ชัยพฤกษ์คล้ายจะปลอบให้เพื่อนสาวสบายใจแต่ในมุมมองของวิชุดาเหมือนการบีบให้จนมุมเพราะการแสดงออกของเธอเอง

อย่าบอกนะว่าเธอไม่รู้ว่าชวนไปบ้านของพี่ผอบจันทน์หมายความว่ายังไง

อ๋อ...ถ้าหมายถึงข่าวลือเรื่องนั้น มันดังจะตายตอนพวกเราเป็นเด็กใหม่คงไม่มีใครในตอนนั้นไม่รู้หรอก ชัยพฤกษ์เสริมขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

ถ้ารู้ขนาดนี้ไม่เข้าใจ ฉันก็ไม่รู้จะอธิบายยังไงแล้วแบบนั้น วิชุดาตัดใจก่อนเดินออกให้ห่างจากเรือนชั้นเดียวสีขาวที่ตั้งอยู่เป็นอาคารเดี่ยวล้อมรอบไปด้วยพุ่มดอกมะลิส่งกลิ่นหวาน ชัยพฤกษ์ไม่ลดละพยายามทำความเข้าใจกับอารมณ์ของเพื่อนสาว เดินตามสอบถามรายละเอียดที่เกิดขึ้น...

จบ องก์2 ผอบจันทน์